پرواز تا بیکران

 گفته بودم:
       سال ها پیش از این؛
                         نه از دوستی،
                                 نه زمهر ونه زکین؛
                                       -شاعرنی ام ، طبعی دارم شاعری
                                                            زیر فرمانم نیست جن ودیو وپری.(1)
                                                                                    درست،که هست زاقوال خودم
                                                                                        شاعری امریست لحظه ای؛
                                                                          تابدانی شاعری!
                                             افتاده ای در بند عاشقی.
گفته بودم:
         -تخلص الف است نام مرا
                              جدی جدی نیستم با شما.
                                                   زین سخن رنجیدم ای دریغ
                                                                   چون آفتاب اندر زیر میغ(2)
                                                                                          زآن که فاروقم(3) رفت،
                                                                                                                    برآسمان.
                                                                                           زغم تیره گشت به چشمم،
                                                                                           این جهان.
                                                                    حالی نداشتم،تاوقتها
                                                              حالی هم نبود،ازقبلها
                                                    موسم ربیع(4) شد،
                                             پروانکی هم پرید
                                   بلبل به گل گفت:
                                   من عاشقم...
                             همچوپروانه
                       بردورشمع...
طبعم حسابی گل کرده بود
چون بلبل هوای گل کرده بود. (5)
                        شعری بگفتم از خوشی؛
                                          برگ وتگرگ وباران،
                                                           درکفش.
                                                                 سبزی سبزه،برگ درختان
                                                               در کنار.

                                                                      خنده کردم ازخوشی
                                                       خنده کردم بی اختیار.
                                                        بهارآمده است بهار
                                                     لحظه دیدار یار.
گذشت روزها،

                                                       آمد خزان
                                                                    فصل خفتن،فصل
                                                            رنگرزان.
                                                                         فصل بی برگی،فصل زوال
                                                                                   فصل بی رنگی،فصل نوال(6)
                                                       ازقضا!دزدی کار کرده بود
                                        دست خود برانبار کرده بود(7)
                                تا شبی در خزان،
                             گرفتم! گفت:وارهان
سوخت دلم برحال وی
چونکه بد بود احوال وی.
                                     رها کردم بی دریغ
                                              ای دریغا!ای دریغا!ای دریغ!
گفته بودم:
      از باز شکاری(8)
             ازنسیم وصل وبادبهاری
                            از صدای گنجشککان
                                                روی قالی.
                                                        به فصل وموسم
                                                                     کاشت شالی
                                                                                 از سینه سرخ و
                                                                                                   مرغ عاشق
                                                                                                   فاخته وکوکوی نازش.
                                                                                                          از لک لکای پشت بام و
                                                                                                             ازبرف وبارش. (9)
گفته بودم:
                          از شمال،

از الهام خدایی
                         که هرجاهستی وباشی
                                                        یار مایی...
                                                                      تکیه زدم بر
                                                                                              عرش کبریایی
                                                                                                   همی دانم از الطاف الهی.
گفته بودم:
 از زندگی،
                ازشرمندگی،
                                       از آداب وصل وبندگی،
                                                                           از اتفاقات راست راست،
                                                                                                                   ازقصه ي
                                           ازماست که براحوال ماست. (10)
                                                                           از سکوت شب های تار
                                                                                             ازدل های صاف وبیقرار...
گفته بودم:
                                     ازصفای مردمان جنوب

از بندر،
                    ازبچه های خوب خوب.
                                                       از مهربانی دلهای گرمشان
                                                                                               ازدوستی شان مارا نشان.
باآن لهجه ی شیرین
                                   لهجه ی زیبای جنوب
                                                                          آن امشو وفرداهای خوب.
                                                                                                            آن حرفهای قشنگ،
حرفهای راست،
                            قصه پاکیشان
                                                               برقلب ماست.
گفته بودم:
       ازسفر،
                                    ازغروب وهنگام سحر.
                                              ازصافی صبح صاحبدلان
                                                          اوقات نماز ونغمه خوان
                                                                       از ناله های شب تا سحر
                                                                                         سکون قلبشان ماراخبر.

                                                 الف - قلــــم

                                                                                                آبان ماه 1390 خورشیدی

........................................................................
پی نوشت ها:
1-اشاره به شعری طنز از شاعر به تاریخ 10اردیبهشت 89.
2-شعرتضمین ازمولوی بلخی-قصه ی طوطی وبازرگان.
3-درگذشت دوست وهمکلاسی ام مرحوم فاروق امیری در سانحه ی رانندگی
4-بهار.
5-حکایات بهارینه وتغزل سرایی "شاعر".
6-پائیز-فصل تولد شاعر.وتضمن شعر معروف مولانا.
7-قصه ی "دزد" فریبکارکه...!؟
8-اشاره به غرل باد صبا...
9-موسم بهارینه واستقبال از بهارونوروز.
10-اشاره به مناظره اشعار "زندگی".